GDZIE ODKRYTO FIORDY?
Fiordy to długie, wąskie zatoki morskie o urwistych zboczach. Powstały w wyniku działania
lodowców, żłobiących doliny, wzdłuż których się przemieszczały. Gdy lodowce stopniały, pozostałe po nich doliny (żłoby) o przekroju zbliżonym do U zalała woda morska tworząc fiordy.
Fiordy odkryto na górzystych wybrzeżach, które podlegały erozji lodowcowej. Najsłynniejsze są fiordy Norwegii, należące do najdłuższych na świecie. Długość Sogne fjord, mierzona od otwartego morza aż do końca jego odnogi Luster fjord, wynosi 183 km, szerokość zaś ? około 4,75 km. Jak większość fiordów jest wyjątkowo głęboki, a jego zbocza bliżej wybrzeża morskiego stają się bardziej urwiste. Największa głębokość wynosi 1245 m.
Jeszcze dłuższy jest Nordvest fjord, odgałęzienie zatoki Scor-seby Sund we wschodniej Grenlandii. Jego długość wynosi 313 km.
Fiordy odkryto również u wybrzeży Islandii, u wybrzeży Oceanu Spokojnego w Kanadzie i na Alasce, u wybrzeży południowego Chile i Południowej Wyspy Nowej Zelandii.